W Pracowni Terapii Bólu Przewlekłego wykonywana jest diagnostyka w kierunku bólu mięśniowo-powięziowego oraz terapia za pomocą technik SUCHEJ IGŁY, Spray and Strech i technik manualnych. Zabiegi suchej igły (Dry Needling) wykonywane są przez dr hab n. o zdr. Elżbietę Skorupską.
  2010 - kurs David Simons Academy Dry needling of Myofascial Trigger Points ; prowadzący Christian Gröbl
  2011 - powtórzenie kursu David Simons Academy: Dry needling of Myofascial Trigger Points ; prowadzący Christian Gröbl
  2012 - miesięczny staż – Physicial Therapy Unit Hospital Provincial de Toledo, Spain.
  2012 - studia podyplomowe terapii bólu mięśniowo-powięziowego i fibromialgii. Uniwersytet Castilla La-Mancha Hiszpania;
            prowadzący Orlando Mayoral del Moral).

 

  Historia metody


    Właściwa nazwa, czyli BÓL MIĘŚNIOWO - POWIĘZIOWY (INFO) (MFP) została po raz pierwszy zastosowana w latach 40. XIX wieku dla określenia bólu w okolicy lędźwiowej o mięśniowej etiologii. W 1952r. amerykańska lekarka Janet G. Travell zaadaptowała ten termin dla wszelkich dolegliwości pochodzenia mięśniowego przebiegających z obecnością mięśniowo – powięziowych punktów spustowych. Natomiast praca badawcza nad zrozumieniem patomechanizmu i próbą odnalezienia najskuteczniejszych sposobów terapii została zapoczątkowana w latach 70-tych XX wieku dzięki wsparciu Johna F. Kennedy’ego. Pierwsza kompletna publikacja na ten temat ukazała się pod redakcją J. G. Travell i L. S. Simons w 1983 r. Od tego czasu tematyka ta jest szczegółowo badana przez wielu naukowców z ośrodków na całym świecie. Obecnie metoda nauczana jest w wielu krajach na całym świecie, a głównymi kontynuatorami spuścizny Travell są: Jon Domerholt (USA), Orlando Mayoral del Moral (Hiszpania) oraz Christian Gröbli (Szwajcaria).

 

      Skuteczność Terapii Istotą terapii bólu mięśniowo-powięziowego jest konieczność dezaktywacji zaburzonych zakończeń nerwowych, powodujących objawy. Trudności w terapii tego zespołu bólowego związane są z koniecznością pracy z okolicami teoretycznie mało ze sobą powiązanymi. Trudności w terapii tego zespołu bólowego są związane zazwyczaj z błędami w sztuce, najczęściej spotykanym błędem jest brak opracowania wszystkich struktur wywołujących dane objawy bólowe. Błędy w prowadzeniu terapii skutkują: brakiem reakcji, szybkim nawrotem dolegliwości lub przeniesieniem się bólu w inne miejsce np. uwolnienie bólu w okolicy podpotylicznej i karku przy pominięciu ważnych trigger points w dolnej części odcinka piersiowego kręgosłupa w krótkim czasie może spowodować pojawienie się dolegliwości w okolicy okołopatkowej itp. Najskuteczniejszą i najszybszą metodą pracy z bólem mięśniowo-powięziowym jest technika SUCHEJ IGŁY polegająca na dezaktywacji zaburzonego zakończenia nerwowego. Igły stosowane w tej metodzie są również używane w klasycznej akupunkturze, ale nie należy mylić tych metod ze sobą. Technika ta pozwala na osiągniecie efektu przeciwbólowego już po pierwszym zabiegu. W przypadkach, gdy terapia ta jest przeciwwskazana (medyczne, ciąża, strach pacjenta) innym rozwiązaniem są techniki manualne tzw. Terapia tkanek miękkich, dość powszechnie stosowana przez fizjoterapeutów w Polsce. Ten rodzaj pracy wymaga znacznie większej ilości zabiegów, a w przypadku niektórych zespołów bólowych może okazać się nieskuteczny.

 

 

 

POWRÓT